“Dün sabah kendimle konuştum.
Ben hep kendime
çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı.
Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum.”
Özdemir ASAF

Arama
Arama artık anılarını
Yüzün dünden yeni
Serpilip gelişiyor işte
Kıyında büyüttüğün güller
Sen gökyüzüne çıktığım
Turuncu merdivensin
Taraçadan bakıyorsun
Yeryüzüne aynanı tutarak
Birlikte gidiyoruz
Maviyi bulmaya
İçinden tanıdık yüzler geçiyor
Yeşil bir okyanusa dönüyor
Çevrende anıların
Yüzleri eskimemiş
Bayırın aşağısından tırmanıyorlar
Ters akıyor içinden geçtiğimiz
bütün ırmaklar
bağışla beni
seni de ekliyorum
suçlarımın içine
belki bu yüzden
yüzerek geçiyorum bütün karaları
okyanuslarsa
mataramda bir avuç su
tek kişilik ordular gürü yorsun
kalabalık ormanlar,
sesini yaklaştırarak yüreğime
bir yeşil dal gibi sürüyorsun
içimin mavi göğünde
dağın alnına oturuyoruz
denizin tuzu orman kadar uzak
yağmur yüklü
bulut gibi akarak
oturuyorum ovanın sınırına
bekliyorum
ılık dağ rüzgarları esiyor
ovanın ortasına
kuşlar
fırtınayla dans eden
uçurtma gibi yükseliyorlar
düşlerinin kırıldığı yere kadar.
Temmuz 2003